Tesla-eigenaar wint 10.000 dollar om FSD-belofte, maar Tesla vecht door

Een Tesla-eigenaar in Texas heeft ruim 10.000 dollar toegewezen gekregen in een zaak rond Full Self-Driving. Hij betaalde jaren geleden voor FSD, maar stelt dat Tesla nooit heeft geleverd wat werd beloofd: een auto die daadwerkelijk zelfstandig kan rijden. Tesla vecht de zaak nog aan, maar het verhaal legt een groter probleem bloot. Hoe ver mag een fabrikant gaan met softwarebeloften die pas jaren later, of misschien nooit, worden waargemaakt?

De kern van de zaak

De eigenaar kocht in 2021 een Tesla Model 3 en betaalde 10.000 dollar voor Full Self-Driving. In die periode communiceerde Tesla al jaren dat de hardware in zijn auto’s klaar zou zijn voor volledig autonoom rijden. Volgens de koper mocht hij daarom verwachten dat zijn auto uiteindelijk zelfstandig zou kunnen rijden.

Dat is niet gebeurd. FSD is nog steeds een systeem onder toezicht. Het kan indrukwekkend veel, maar blijft afhankelijk van een bestuurder die actief oplet en direct kan ingrijpen. Juridisch is dat een wereld van verschil met Level 4 of Level 5 autonomie, waarbij het systeem zelf verantwoordelijk wordt voor de rijtaak.

De Amerikaanse rechter kende de eigenaar ruim 10.000 dollar toe, inclusief kosten. Tesla zou aanvankelijk niet inhoudelijk hebben gereageerd, waarna een standaarduitspraak volgde. Daarna probeerde Tesla alsnog tijd te winnen. Daardoor is de zaak niet alleen technisch interessant, maar ook juridisch.

Electrek

Waarom FSD zo gevoelig ligt

Tesla verkoopt al jaren een toekomstbeeld. De auto zou door software-updates steeds slimmer worden, uiteindelijk zelfstandig rijden en mogelijk zelfs geld verdienen als robotaxi. Dat verhaal heeft veel kopers overtuigd om duizenden euro’s of dollars extra te betalen.

Het probleem is dat de huidige werkelijkheid veel beperkter is. FSD Supervised kan veel rijtaken ondersteunen, maar de bestuurder blijft verantwoordelijk. Ook in Nederland is dat precies hoe de RDW het systeem benadert: geavanceerde rijhulp, geen autonome auto.

Dat verschil raakt de kern van consumentenrecht. Als een optie wordt verkocht op basis van toekomstige functionaliteit, hoe lang mag een fabrikant er dan over doen om die functionaliteit te leveren? En wat als oudere hardware uiteindelijk niet voldoende blijkt te zijn?

HW3, HW4 en de belofte van toekomstige upgrades

Een extra complicatie is Tesla’s hardwaregeneratie. Veel oudere auto’s hebben HW3, terwijl nieuwere modellen HW4 gebruiken. Als bepaalde vormen van autonomie alleen met nieuwere hardware haalbaar blijken, ontstaat een probleem voor kopers die jaren geleden betaalden voor een toekomst die technisch misschien niet meer past bij hun auto.

Tesla heeft eerder gesproken over mogelijke hardware-upgrades, maar zulke trajecten zijn complex en kostbaar. Camera’s, computerhardware, bekabeling, kalibratie en typegoedkeuring zijn niet zomaar een software-update. Zeker in Europa speelt bovendien de vraag of een aangepaste auto opnieuw beoordeeld moet worden.

Voor Nederlandse Tesla-kopers is dit een belangrijk aandachtspunt bij occasionaankoop. Een gebruikte Model 3 of Model Y met FSD-optie klinkt aantrekkelijk, maar je moet precies weten welke hardware aanwezig is, welke softwarefuncties actief zijn en wat juridisch daadwerkelijk is toegestaan.

Electrek

Nederlandse context: wat kun je hiervan leren?

Deze zaak speelt in de Verenigde Staten en is niet automatisch toepasbaar op Nederland. Toch zijn de lessen relevant. Nederlandse consumenten kijken steeds vaker naar softwarefuncties bij auto’s: rijhulpsystemen, batterij-upgrades, verwarmde stoelen via abonnement, connected services en autonoom rijden.

Bij aankoop is het verstandig om claims concreet te maken:

• Staat de functie al actief op de auto, of is het een belofte voor later?
• Is de functie overdraagbaar bij verkoop?
• Welke hardwareversie heeft de auto?
• Is de functie in Nederland toegestaan?
• Wie is aansprakelijk als het systeem een fout maakt?

Voor kentekenchecks en aankoopkeuringen wordt softwarestatus daarmee steeds belangrijker. Een auto is niet meer alleen motor, carrosserie en kilometerstand. De digitale configuratie bepaalt mede de waarde.

Tesla’s probleem: marketing versus juridische werkelijkheid

Tesla heeft veel bereikt door groot te denken en agressief te communiceren. Zonder die aanpak was elektrisch rijden waarschijnlijk minder snel mainstream geworden. Maar bij FSD keert die communicatiestijl zich tegen het merk. Hoe groter de belofte, hoe groter de juridische kwetsbaarheid als de praktijk achterblijft.

Dat betekent niet dat FSD waardeloos is. Integendeel: het systeem ontwikkelt zich snel en kan in bepaalde situaties indrukwekkend presteren. Maar de naam Full Self-Driving suggereert meer dan het systeem vandaag juridisch en praktisch levert.

Electrek

Video: de zaak uitgelegd

Conclusie

De Amerikaanse uitspraak is geen definitief oordeel over alle FSD-claims, maar wel een waarschuwing. Softwarebeloften in auto’s worden steeds waardevoller en daardoor ook juridisch zwaarder. Fabrikanten kunnen niet eindeloos verkopen op basis van een toekomst die steeds opschuift.

Voor Nederlandse kopers is de les simpel: beoordeel FSD en andere softwareopties op wat ze vandaag doen, niet op wat ze ooit zouden kunnen worden. Zeker bij gebruikte Tesla’s kan dat duizenden euro’s verschil maken.